ดีใจ... ที่ได้พบกัน
ดีใจ ที่ได้พบเธอ อีกครั้ง
ดีใจจัง ที่เธอกลับมา
รู้ไหมว่าเฝ้ารอ รอเธออยู่ คิดถึงเหลือเกิน
ร้องไห้เถิด ร้องไป หากเจ็บช้ำดวงจิต เสียใจ
น้ำตาอาจช่วยปลอบใจ...
...นานเหลือเกิน รู้ไหม มันนาน ฝันไป
ฝันว่าเธอเดิน มายืนใกล้ๆ ดีใจจัง
ร้องไห้เถิด ร้องไป ร้องให้น้ำตาสิ้น จากหัวใจ
ดีใจที่ได้พบเธอ...
รู้ไหมว่าเฝ้ารอ รอเธออยู่ คิดถึงเหลือเกิน
"ดีใจ" ธเนศ วรากูลนุเคราะห์
ฉันหยิบเพลงนี้ขึ้นมาฟังอีกครั้งหนึ่ง หลังจากไม่ได้ฟังเสียนาน เพียงเพราะฉันนึกถึงใครคนหนึ่ง ความทรงจำหลายๆ อย่างมันผุดขึ้นมาในสมองมากมายเหลือเกิน 7 ปี แล้วสินะนับแต่วันที่เราพบกัน และถ้าจะนับต่อไปอีกก็น่าจะ 3 ปี ที่เราแยกจากกัน...
หลังจากที่เราแยกจากกัน ฉันก็ได้พบปะกับคนอื่นๆ อยู่บ้าง เพื่อที่จะทำให้ชีวิตตัวเองปกติเช่นคนทั่วไป และฉันก็คิดถึงเธออยู่บ้าง ถึงจะไม่บ่อยเหมือนแต่ก่อน แต่ก็ยังคงมีความรู้สึกนั้นเกิดขึ้นในใจ ซึ่งมันก็น่าจะเป็นเรื่องดีสำหรับการใช้ชีวิตต่อไป แต่พักหลังๆ มานี่กลับกลายเป็นว่า นานๆ ทีฉันจะคิดถึงเธอ แต่คิดถึงเธอทีไรนานทุกที... มันน่าขันเสียนี่กระไร...
พูดถึงเรื่องความรักของเรา ที่มีวันหมดอายุนี่ก็น่าขำดีนะ ฉันยังจำได้เสมอที่เธอเคยบอกกับฉัน
"ทำไมไม่ไปหาใครสักคน ที่คุณสามารถแต่งงานกับเขาได้ มีครอบครัวกับเขาได้ อยู่กับฉันมันไม่มีอนาคตหรอกยังไงเราก็ต้องแยกจากกันอยู่ดี"
แล้วฉันตอบเธอไปว่า
"ถ้าการรักกับเธอแล้วไม่มีอนาคต เราไม่สามารถจะอยู่กินกันแบบครอบครัวได้ เพราะยังไงเราก็ต้องแยกจากกัน ฉันขอใช้เวลากับเธอให้มากที่สุดก่อนที่เราจะแยกจากกัน อย่างน้อยเวลาที่ฉันเหงา หรือต้องใช้ชีวิตอยู่เพียงลำพัง ฉันก็ยังมีเธอให้คิดถึง มีความรักดีๆ ให้นึกถึง มันคุ้มค่ากว่าการอยู่กับใครก็ได้ไม่ใช่เหรอ"
ท้ายที่สุดเธอก็ไม่ได้ขัดใจฉัน แล้วเราก็ยังมีโอกาสใช้ชีวิตร่วมกันอยู่ถึง 4 ปี...
ในวันนี้แม้เราจะอยู่ห่างไกลกันเหลือเกิน แต่ฉันก็ยังคิดถึงเธอได้... ฉันไม่ได้ขอให้เธอคิดถึงฉันหรอก เพราะฉันเชื่อว่า เธอก็คงคิดถึงฉันอยู่บ้างเช่นกัน
แต่ตอนนี้... ฉันคิดถึงเธอ จริง จริง คิดถึงเหลือเกิน my Sakura ของฉัน
Gypsy 1965 / 030711
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น