Good Morning Luangprabang
สะบายดี… หลวงพระบาง
090709
ได้มีโอกาสดูหนังที่อยากจะดูจบเสียทีวันนี้
(ซึ่งเป็นวันที่มีงานแต่ไม่ทำและข้อสำคัญเราคุยกันไว้ว่าจะดูด้วยกันสองคน) อิ่มใจเสียจริงๆ แม้นจะเป็นการดูเพียงลำพัง... การถ่ายทอดเรื่องราวทั้งถ้อยคำและภาษาภาพ... ทำให้ฉันมีความอิ่มใจอยู่มาก ยิ่งไปกว่านั้นยังทำให้ฉันรำลึกถึงใครคนหนึ่ง... อีกสองวันก็จะครบเจ็ดเดือนที่เราได้แยกจากกัน
แม้นจะดูเหมือนเพียงไม่นานนัก... แต่การจากกันด้วยเงื่อนไขของข้อตกลงบางอย่าง... เพียงแค่วันเดียวก็ดูเหมือนเนิ่นนานเสียเหลือเกิน...
ฉันนั่งดูหนังเรื่องนี้ไปพรางแอบยิ้มไปพราง... จินตนาการของฉันได้พาฉันเข้าไปอยู่ในหนังเรื่องนี้หลายต่อหลายตอนเลยทีเดียว...
ตั้งแต่เวียงจัน... วันแรก ฉันนอนพักที่นั่นหนึ่งคืนเพื่อติดต่อขอทำวีซ่า... ต่อมาเป็นการนั่งรถอันหฤโหด 12 ชั่วโมงจากเวียงจันไปจนถึงถึงหลวงพระบาง...
แม้นจะเป็นการนั่งรถขึ้นเขาที่ยาวนานมาก... แต่เราก็ได้หยิมชมความสุขที่มีมากมายจากสองข้างทางและจากเราทั้งสองคนมาใช้มาช่วยให้บรรเทาความเหนื่อยล้าลงได้อย่างน่าทึ่ง... ฉันมีความสุขเสียจริงๆ
ถนนหนทาง วัดวาอาราม อาคารบ้านเรือนแบบฝรั่งเศส ความน่ารักและเรียบง่ายของคนที่นั่น โดยเฉพาะเสน่ห์แกมโกงของพ่อค้าตัวน้อยที่ถอดเอาใสซื่อของคนลาวออกมาให้เราได้สัมผัสอย่างน่าหยิก...
ภาพความทรงจำที่งดงามต่างๆ ที่ฉันบันทึกไว้ผุดขึ้นมามากมายจนฉันอดไม่ได้ที่จะระบายมันออกมา จนทำให้ฉันอยากจะไปใช้ชีวิตอยู่ที่นั่นเสียเหลือเกิน(โดยเฉพาะกับเธอ)... แต่มันคงเป็นได้เพียงจินตนาการ
ใครจะรู้อีกสักสองสามปี... ฉันอาจจะใช้ชีวิตอยู่ที่นั่นจริงๆ รอยยิ้มและความสงบอันงดงามมีอยู่เพียงที่นั่นจริงๆ หรือ ใกล้ๆ ตัวของเราเองนั้นมันหมดไปแล้วหรือไร... สังคมไทยมันเสื่อมหรือว่าฉันเหงากันแน่
ฉันคิดถึงเธออีกแล้ว... My Sakura คิดถึงเหลือเกิน
(แล้วสักวันฉันจะเขียนเรื่องของเราอย่างจริงจังเสียที)
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น