ชีวิตของฉัน... เท่านั้นที่ฉันมี ฉันก็ได้พยายามใช้อย่างลำพัง... ไม่ได้เบียดเบียนใครอีกต่อไป ส่วนจะไปกระทบกระทั่งใครไปบ้าง... นั่นก็หาได้มีเจตนา หรือตั้งใจแต่อย่างใด
พรุ่งนี้ของฉันไม่มีอีกแล้ว... ฉันใช้ชีวิตทุกอย่างเหมือนทุกวัน... บ้างก็บอกว่า “ซ้ำซาก” บ้างก็บอกว่า “มั่นคง” นั่นก็สุดแล้วแต่เจตนาในวิธีมองของแต่ละคน... แต่สิ่งหนึ่งที่ฉันยังคงหายใจอยู่ได้ ยิ้มได้ นั่นก็คือความรู้สึกดีๆ ที่ฉันพยายามสั่งสมไว้ตลอดชีวิต... ฉันจะไม่เหงา และว้าเหว่มากไปกว่านี้ดอก... ที่รัก และฉันก็ไม่เคยเกลียดชังความรู้สึกนี้เลย... ทุกวัน ทุกวัน ความรู้สึกเหล่านี้กลับกลายเป็นเพื่อนที่สนิทที่สุดของฉัน หรืออาจจะเป็นความรู้สึกเดียวที่ฉันมีอยู่ในขณะนี้
ฉันไม่เคยเรียกร้องสิ่งใดๆ จากใครๆ มาเนิ่นนานนักแล้ว... ฉันมีความสุขในพื้นที่ของฉัน พอใจในชีวิตรายวันของฉัน... ฉันแทบจะไม่รู้เลยว่าถัดจากประตูที่ฉันปิดไว้ มีอะไรอยู่บ้าง... ฉันไม่เคยคิดแม้จะเปิดมันออกอีกเลย
สองสามวันก่อน... มีใครคนหนึ่งพยายามเรียกฉันให้ออกไปจากพื้นที่ของฉัน... แต่ฉันได้ปฏิเสธไปอย่างไม่ลังเล ไม่มีอีกแล้วพื้นที่อื่นๆ สำหรับฉัน พื้นที่เหล่านั้นฉันขาดกลัวที่จะออกไปอีกครั้งหนึ่ง... ฉันอาจจะสูญเสียอะไรบางสิ่งจากความหวาดกลัวของตัวเอง... แต่ในความเป็นจริงไม่มีอะไรที่เป็นของฉันอีกแล้ว... ข้อสำคัญฉันไม่มีความอยากได้อะไรอีก ทุกสิ่งอย่างที่ฉันเคยมีฉันก็ให้ใครต่อใครไปหมดสิ้น... แล้วเธอยังอยากจะได้อะไรจากฉัน
ความรักของฉัน... ก็ได้มอบให้ใครบางคนไปหมดแล้ว สิ่งที่คอยปลอบโยนหัวใจฉัน เป็นเพียงความรู้สึกดีๆ ที่ฉันเพียรพยายามสะสมมาชั่วชีวิต... ฉันอิ่มใจกับความรักที่ฉันเคยมี เท่านี้ก็เกินพอ ไม่ต้องยิ้มหรืออ้าแขนรอรับฉันดอก ไม่ต้องโอบกอดฉัน... ฉันยิ้มให้กับชีวิตของฉันได้เสมอ... และฉันก็โอบกอดตัวเองอยู่เป็นประจำ
โปรดเถิดที่รัก... โปรดปล่อยให้ฉันมีชีวิตของฉันอยู่อย่างนี้เถิด
...เพราะชีวิตเดียวของฉัน...ฉันพอใจที่สุดแล้ว...
19:55 p.m. [20 กรกฎาคม 2011]
Gypsy Alone
