ในค่ำคืนวันฝนพรำ... กลางเดือนพฤษภาคม 2555
วันนี้ที่ฝนตกพรำๆ ทั่วเมืองหลวง... บรรยากาศค่อนข้างดี เลยพลอยฟ้าพลอยฝนอารมณ์ดีไปกับอากาศด้วย ทั้งๆ ที่วันนี้ออกจะมีเรื่องวุ่นวายน่าปวดหัวอยู่บ้าง... แต่ก็ไม่ทำให้หัวใจขุ่นหมองได้ ขอบคุณหัวใจที่ยังเข้มแข็งอยู่บ้าง ไม่ได้เปราะบางไปเสียทั้งหมด... เลยเขียนถึงความรักในแบบต่อไปได้อีกหน่อย... ตามที่ผู้ใหญ่บางคนบอกว่า “หัวใจซุกซน”
ความรักแบบที่สี่ [แบบนี้... เหมือนจะน้ำเน่าแต่มันมีอยู่จริง]
“เรารักคุณมาก... แต่ทำไมคุณถึงไม่รักเรา เราไม่ดีตรงไหน” เป็นคำพูดที่ผู้หญิงคนหนึ่งกดดันผมได้ระดับหนึ่ง และเป็นคำพูดของผู้หญิงคนที่เราเคยรู้จักกันมานานมากแล้ว
หลังจากที่เราไม่ได้พบกันมาร่วมสิบกว่าปี เราได้พบกันโดยบังเอิญในวันหนึ่ง ต่างคนต่างตกใจและงวยงง เพราะวิถีชีวิตของเราต่างและห่างกันพอสมควร ผมจำเธอได้อย่างแม่นยำ [ปรกติผมมักจะลืมผู้คนเพราะที่ผ่านมาผมพบปะผู้คนมากถึงมากเกินไปเสียด้วยซ้ำ] ในขณะที่เธอกลับครุ่นคิดว่าเรารู้จักกันเมื่อไหร่ เราจึงนั่งรำลึกถึงความหลังกันพักใหญ่ ในที่สุด... เธอก็จำเรื่องราวได้อย่างชัดเจน [เธอดูเป็นผู้ใหญ่ขึ้นมากทีเดียว]...
เรามีเวลาคุยกันพักใหญ่กับเรื่องราวเก่าๆ ด้วยกาลเวลาที่ผ่านไปเธอดูกล้าถามกล้าตอบมากขึ้น จากเมื่อก่อนที่เธอมักจะเหนียมอายยามเราพูดคุยกัน จนผมรู้สึกว่าเธอไม่ค่อยอยากจะพูดคุยกับผมนัก... แต่คราวนี้เรากลับสนทนากันได้อย่างสนุกสนาน [ เพราะกาลเวลาทำให้เราชัดเจนขึ้นหรือเปล่า ?]
แล้วอยู่ๆ เธอก็บอกกับผมว่า เธอชอบผมมากในครั้งนั้นแต่บังเอิญความรู้สึกนั้นไม่ได้ตรงมาที่ผม... เธอกลับเก็บเอาไว้เพียงลำพัง ผมนึกออกทันทีว่าที่เธอไม่อยากคุยกับผมนั้น... เธอเหนียมอายนี่เอง [ ผมรู้สึกหมั่นไส้ตัวเองในอดีตทันที] แล้วเราก็ติดต่อกันอยู่พักใหญ่จนมาวันหนึ่ง เธอก็ถามผมขึ้นมาจนผมตั้งตัวแทบไม่ทัน
“เราชอบคุณมาก ชอบมานานแล้ว... วันหนึ่งคุณก็ได้อันตรธานหายไปจากใจเรา แต่วันนี้อยู่ๆ คุณก็กลับมายืนอยู่ตรงหน้าเราอีกครั้ง ความรู้สึกเก่าๆ กลับพรั่งพรูขึ้นมาทันที... คุณจะรักเราและมีชีวิตอยู่กับเราจากนี้ต่อไปได้ไหม”
ผมเงียบ... ไม่ตอบอะไรออกไป เธอก็พยายามถามอยู่ทุกครั้งที่มีโอกาส ...เงียบ... คือสิ่งเดียวที่ผมมีให้เธอในเวลานี้ สุดท้าย เธอก็เริ่มเงียบบ้างแต่ความเงียบของเธอหมายรวมไปถึงหายไปอย่างแผ่วเบา... คราวนี้ เธอต่างหากเป็นผู้จากไป
+ + + + + +
[ เธอที่รัก... ฉันจะบอกอย่างไรกับเธอดี ฉันในวันนี้ไม่ได้มีหัวใจรักใครได้อีกแล้ว ทั้งๆ ที่ฉันไม่ได้มีใครอยู่ในใจฉันในวันนี้เช่นกัน... กับการเดินทางของฉัน ฉันได้เผลอไปทำร้าย ทำลายหัวใจฉันไปจนหมดแล้ว ฉันอยากจะรักเธอแทบขาดใจ... ขอโทษเธอจริงๆ จากหัวใจ... และขอโทษหัวใจที่ถูกทำร้ายด้วยตัวเอง ]
+ + + + + +
ฉันเขียนถึงความรักตอนนี้แทบไม่จบ แต่ก็พยายามเขียนให้จบจนได้ และฉันไม่อาจเขียนแบบต่อไปได้อีกในขณะนี้ ความรักมันมาทวงบุญคุณฉันซะอย่างนั้น... แถมขู่อีกด้วย [ ทำเค้าไว้เยอะครับ ] ไว้ฉันจะแอบเขียนถึงความรักอีกนะ
จากเธอไป... ไม่ใช่เรื่องที่ฉันอยากจะทำ แต่เป็นเรื่องที่ฉันไม่ทำไม่ได้ สุดหักอาลัยยามไกลไปจากเธอ
ปล่อยเวลา... รักษาอารมณ์ จนกว่าความระทม... ผ่อนคลาย >>> “สุดเหงา” >>>ทิพย์วรรณ ปิ่นพิบาล
[ ผมฟังเพลงนี้ ยิ่งจมลงไปลึกทีเดียว... เฮ้อ ฝนทำร้ายผมได้ขนาดนี้เชียวหรือ ?]
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น